Ana sayfa Sektörler “Otto, bu arada Türkiye’de ne iş yapıyorsun?”

“Otto, bu arada Türkiye’de ne iş yapıyorsun?”

11
0

Bu hafta “anekdot”larıyla sayfamıza renk katan isim, 25 yıldır Türkiye ve farklı coğrafyalarda alışveriş ve hayat merkezlerinin geliştirilmesi ve idaresini üstlenen TURKMALL Kurucusu ve İdare Heyeti Lideri Hans Otto Nagel. IKEA franchise’ının yanı sıra, METRO AG, TESCO, INDITEX, CINEMAXX, MEDIA-MARKT, BAUHAUS üzere ünlü perakende zincirlerini Türkiye’ye getirmekle kalmayıp bu markalar için 6 milyon m2’den fazla ticari alan inşa eden Nagel, -kendini tanıttığı ismiyle, “Otto”- Türkiye’deki macerasından kimi kilometre taşlarını Dünya + okurları için anlatıyor.

● Türkiye’ye geliş hikâyenizle başlayalım mı?

En başa dönersek, Türkiye’ye gelmemi sağlayan Atina’da yaşayan bir Yunan arkadaşımdı. 1990 yılının Paskalya tatilinde neden İstanbul’a gitmiyoruz dedi. Ben de tamam, düzgün bir fikir dedim. İstanbul’da iki gün boyunca taksiyle birçok tarihi yeri gezdim. Otele geri döndüğümde Yunan arkadaşlarım ne yapmayı planladığımı sordular. Ben de bu ülkedeki en büyük alışveriş merkezi geliştiricisi olmayı düşündüğümü söyledim. Bu tarihe kadar Almanya’da büyük bir alışveriş merkezi ve 1987’den beri Yunanistan’da Continent, Carrefour ve Praktiker’le orta ölçekli alışveriş merkezleri inşa etmiştim. Buradan gelen tecrübeyle “en büyük AVM Türkiye’de olacak” dedim. Bana mecnun dediler. Bu Türkiye’ye olan büyük aşkımın başlangıcıydı. Potansiyeli görmüştüm.

1990-1992 yılları ortasında tertipli olarak Türkiye’ye geldim. 1992’de Acıbadem’de hoş bir arazi buldum. Bu arazi İş Bankası Emeklilik Fonu’na aitti. İstanbul’daki banka yetkilileri beni Ankara’ya yönlendirdiler. Havaalanından İş Bankası Genel Müdürlüğüne giderken şu yazıları gördüm: otopark, otogar. Benim tam ön adım Hans Otto, Yunanistan’da Hans ismini kullanıyorum, ancak kendi kendime dedim ki burada Otto ismini kullanmalıyım, otopark, otogardan akılda daha kolay kalır.

Bankada görüşeceğim kişi o yıllarda genel müdür yardımcısı olan Ersin Özince idi. Ona Acıbadem’deki araziyi almak istediğimi söyledim. İş Bankası oraya konut projesi yapmak istiyordu. Özince bana Türk ortağımın kim olduğunu sordu. Türk ortağım yok, kendim yapacağım dedim. Şaşırdı. Ona şunu söyledim, şayet Türk ortağım olursa bana her gün şu lafl arı edecektir: “Otto, Türkiye’de her şey farklıdır.” Bense bu lafl arı duymak istemiyordum. Portekiz, İtalya ve Yunanistan’da da bunları duymuştum. Bana baktı ve adımı sordu. Ben de Otto dedim. O gün Otto isminin doğuşu oldu. Çabucak Bilkent Üniversitesi’ni aradı. Görüştüğü kişi Ali Kantur idi, Zirve Grup’un genel müdürüydü. Burada çılgın bir adam var, alışveriş merkezi yapmaktan bahsediyor dedi. Ali Beyefendi “Bekleyin, geliyorum” dedi. Kısa bir mühlet sonra geldi. Bana ne iş yaptığımı sordu. Alışveriş merkezleri yapıyorum dedim. O vakit yalnızca havaalanına yakın Galleria vardı. Onlara ne yapacağımı anlattım. Ali Beyefendi, “Tamam, varım” dedi. Bir modül kâğıt aldım. Otto bunu yapacak, Ali bunu yapacak formunda yazdım, bir yapılacaklar listesiydi. İmzalamaya gerek yok dedim, Özince bizim için birer kopyasını çıkardı. 9 yıllık bir işbirliğinin ve Zirve Nautilus AVM’nin temelleri bu türlü atıldı.

Bauhaus’u Türkiye’ye getiren kız arkadaş…

● Bauhaus’u Türkiye’ye nasıl getirdiniz?

Yeni arayışlara girmiştim lakin bu süreçte finansman sağlayacak insanlara gereksinimim vardı. Zira o vakitler bugünkü üzere uzun vadeli finansman opsiyonları yoktu.

Metro kümesiyle temasa geçtim, Yunanistan’da birlikte çalıştığım Praktiker ile görüştüm. Sonra da Bauhaus’un sahibi Heinz Baus ile görüştüm. Bu ortada Carrefour ve Continent ile de görüşüyordum. Yunanistan’da onlarla çalışıyordum, burada da onlara rehberlik ettim. Yıl 1993’tü. Carrefour İçerenköy’de birinci hipermarketini açıyordu. Onlara dedim ki yanınıza bir Do-It-Yourself mağaza lazım. Sonra Heinz Baus’u arayıp size Türkiye’de gereksinimim var dedim. Geleceğini bildirdi. “Seni Atina’dan alırız” dedi, Cannes’dan özel uçağıyla geliyordu. “Yok, yok beni Selanik’ten alın” dedim zira ona Carrefour için inşa ettiğim iki yeni binayı göstermek istiyordum. Gelmek istemedi, üsteleyince kabul etti. Lakin havaalanında bir karmaşa oldu. Sivil havacılık kısmına gittiğimde Cannes’dan gelen bir uçak olmadığını söylediler. Tam taksiye binip ofisimize hakikat yola çıktığımda pistlerden birinde küçük bir uçak fark ettim. Randevumuz saat 11:00’daydı ve saat 11:15 olmuştu. Heinz Baus sivil havacılık kısmının önünde beni bekliyordu. Bana baktı ve “Ben geri gidiyorum” dedi. Ona durumu açıklamaya çalıştım. Ancak yanıt vermedi, ardını döndü. O anda kız arkadaşı “Heinz bana İstanbul’u gezdireceğine kelam vermiştin” dedi. “Peki, İstanbul’a gidiyoruz” dedi Heinz durumdan hoşnut olmayan bir ses tonuyla. Bu Bauhaus’un İstanbul’a geliş öyküsünün başıdır. Bir kız arkadaşın zorlaması ile…

Bu söylediklerinizi lütfen e-posta ile gönderin

● Alışveriş merkezlerinin inşaatı ile ilgili enteresan bir anınız var mı?

İnşaatı ile ilgili olmasa da enteresan bir anım var. THY ile Berlin’den İstanbul’a uçuyordum. Business class mevkideydim lakin saat geç olduğu için uçak boştu. Hostes Alman olduğumu bildiği için Almanca konuşuyordu. Bana İstanbul’a tatile mi gidiyorsunuz dedi. Hayır dedim, orada çalışıyorum. Hımm dedi, ne iş yapıyorsunuz? Alışveriş merkezleri inşa ediyorum dedim. Her hafta sonu Marmara Forum’a gidiyorum dedi. Ben yaptım, dedim. İnanılmaz dedi, büyük ve çok bakımlı tuvaletleri var, üstelik dakikalarca aramak zorunda kalmıyorsunuz. Kartımı ona uzattım ve lütfen bana bu söylediklerinizi e-posta olarak gönderin dedim. Mimar ve mühendislerimizin her toplantıda suyunu çıkarıyorum tuvaletler konusunda. Tuvaletlerin en âlâ materyallerden, büyük ve kolay bulunabilir olması konusunda onlara baskı yapıyorum. Toplantılarda daima sırıtıyorlar, şu aklıevvel adama bakın, daima tuvaletlerden bahsediyor diye. Artık birisi çıkmış, tuvaletlerimizin çok güzel ve hakikat yerlerde olduğunu söylüyordu. Lakin maalesef e-posta göndermedi.

“Otto, IKEA bizim işimiz değil”

● IKEA maceranızı dinleyebilir miyiz?

IKEA Türkiye ile ilgilenmiyordu. Kanadalı Yahudi bir arkadaşımın İsrail’deki IKEA franchise’ı ile samimiyeti vardı. Bu iki kişi sayesinde IKEA’nın gündemine Türkiye’yi soktuk. Lakin bir ilerleme sağlayamadık. Daha sonra IKEA Türkiye’de yer bakmaya başladı. Avusturyalı genel müdür adayı Klaus Müller bana Türkiye’de IKEA’yı konumlandıracak bir arazi sordu. Natürel ki bulabiliriz dedim, lakin ben de onlara neden paydaşlık yapmıyorsunuz dedim. Finansmanı bulabilir misin dedi, bulabilirim dedim. Westdeutsche Landesbank’ın Türkiye’deki genel müdürüne IKEA’nın buradaki ortağı olursam, bana finansman sağlayabilir misiniz dedim. Yarın sabah dedi. Ondan aldığım teminat mektubunu IKEA’nın Brüksel’deki milletlerarası idare ofisine gönderdim. İdare Şurası Lideri “Bana bu adamı getirin!” demiş. Bunun üzerine bana yeşil ışık yaktılar, artık oyunun içindeydim. Bunun üzerine Ali Kantur’u aradım, tarih 2002 Kasım sonu. Ali’ye durumu anlattım. Lakin kendisi kümeden ayrılıyordu, bu nedenle dümeni diğer yere kırdım. Maya Grubu’ndan Nuri Özsüer’in eşi beni aramıştı, ünlü Japon zinciri MUJI’yi getirmek istiyordu. MUJI’yi tanımıyorum, ancak size IKEA’yı getirebilirim dedim. Kocasına konuşmamızı aktarmış, Nuri Beyefendi aradı, Otto IKEA bizim işimiz değil dedi, ama iki hafta sonra arayıp tamam hazırız dedi. Mart 2003’te Brüksel’de IKEA ile işbirliği muahedesini imzaladık. Yüzde 25 pay talep ettim, genel müdür birkaç hafta sonra beni aradı, Hans Otto senden hisseni geri almam lazım dedi, sana yalnızca yüzde 10 verebiliyorum dedi. Ben olmaz dedim, lakin illaki düşürmemi istiyorsan 15’e anlaşabiliriz. Pekala, ben senden ne alacağım diye sordum. Onun karşılığında Romanya ve Bulgaristan’ın franchise iştirakini bana verdi.

Sohbetlerimizde “işin” yeri yoktu

● Merhum Mustafa Koç ile yakın bir dostluğunuz vardı.

Mustafa ile 1994’te Ankara’da Bilkent Üniversitesi’nde tanıştık. Bizi Ali Kantur tanıştırdı. Mustafa’nın Almancası harikaydı. Sohbet ettikçe ikimizin de ortak bir hobisi olduğunu keşfettik, golf. Ben Yunan ulusal kadrosunun oyuncusuydum, o da bu Alman, Yunan ekibinde ne yapıyor diye merak etti. Sohbetlerimizde hiç iş konuşmazdık. 1998’de Türk-Yunan Dostluk Golf Turnuvası’nı düzenlemeye başladım. 2003’te, turnuvayı Korfu’da düzenleyeceğimiz sene, hazırlıkları konuşmak üzere Mustafa ile ofisinde bir ortaya gelmiştik. Konya, Gaziantep, Adana vb. vilayetlerdeki gelişmelerimiz nedeniyle Turkmall ve ben bütün gazetelerdeydik bir müddettir. Tam toplantımızın ortasında Mustafa bana döndü ve şunu sordu: “Otto, bu ortada Türkiye’de ne iş yapıyorsun?” Buna yıllarca birlikte güldük. Mustafa bunu bana sorduğunda 10 yıldır tanışıyorduk.

Bu şirketleri Türkiye’ye Elif getirdi

● Pekala ya Metro’nun Türkiye’ye gelişi…

Yunanistan’da Praktiker’in müracaat heyetinde vazife yapıyordum. Metro Group idare konseyi üyesi Dr. Karches beni heyete davet etmişti. Lakin bir müddet sonra bu misyondan ayrılmayı tercih ettim. Üç yıl sonra beni aradı ve “Nagel, Atina’nın kuzeyinde 8. Praktiker’i açmam lazım!” dedi. Onun için çalışan birçok düzgün adam olduğunu, onların halledebileceğini söyledim. “Hayır, benim sana gereksinimim var” dedi. Ben de bir koşulum olduğunu ve Real, Praktiker ve Media Markt’ı İstanbul’da görmek istediğimi söyledim. Bana “unut bunları” dedi lakin yeniden de İstanbul’a bir günlüğüne uçmayı kabul etti. İstanbul’a geldik. Ayasofya’nın önünde ona tarih ve ideoloji anlatırken yanımıza rehber bir hanım geldi, ismini hiçbir vakit unutamam, Türk hanımlarında en sevdiğim isimdir: Elif. “Tarih bildiğinizin farkındayım, fakat misyonu devralabilir miyim?” dedi. Tamam dedim, ben şu restorana gidiyorum, siz de seyahatiniz bitince oraya gelirsiniz. 1,5 saat sonra geldiler. Dr. Karches bana baktı ve “Tamam, Türkiye’de iş yapacağız.” dedi. Elif’e baktım, maalesef onu bir daha görmedim. Artık gerçeği biliyorsunuz, bu şirketleri Türkiye’ye ben getirmedim, Elif getirdi. 6 ay sonra Almanya’da iş birliği kontratımızı imzaladık.

BİR CEVAP BIRAK

Please enter your comment!
Please enter your name here